| تبليغات | X |
 |
|
|
شب یلدا به همتون خوش بگذره ... مخصوصا شبنم عزیرم امروز تولد منه خوشحال میشم سر بزنید بهم... تقدیم به شبنم خوبم ... شیشه دودی ، تنگ بلوری کسی در کنار دارم با انگشانی جادویی... شیشه دودیه دلم را میشوید... با انگشتانش مینوازد دلم را ... حرکت انگشتانش زیباست و آرام... با حرکت اندک انگشتان کوچکش به اطراف لکه های سفید نمایان میشود... کمی نور به داخل میتابد ، اندک شعله شمعی روشن است در آن شیشه دودی... دو دایره کشیده با خطی زیر آن... وااااای چشمان درشت ومعصومانه اش از آن دو دایره پیداست... لبی سرخ و کوچک با کناره ای کج و پایین افتاده درآن خط پیداست... چرا غصه دار است...؟ از کوچکیه شمع یا کمیه شعله آن ؟ چشمانش به دنبال چه میگردد در داخل شیشه... بار دیگر نوک انگشتان کوچکش را رویه شیشه دودیم حس میکنم... آری در حال کشیدن نقشی عاشاقنه است... چه می کشد با خیال خود...؟ تمام بدنم در لرزش است آیا لرزشم را حس میکند...؟ این نقش چیست بر رویه شیشه دودیم ؟ به گرمیه خورشید ... میتوانم با ذهن خسته ام طرح صادقانه اش را با جانم حس کنم...؟ بگذار ببینم این ذهن خسته چه دارد در جان نیمه خود... آری دو قله کوه بلند در کنار هم دارد ... امتداد خط را دنبال میکنم ... پیوسته و آهسته به پایین و سپس باری دیگر به بالا... دوباره به همان دو قله کوه بلند میرسم... این نقش برایم آشناست آن را دیده ام... آن را روه تکه کاغذی دیدم به رنگ سرخ دست پسری منتظر... انگشتان کوچکش نقش قلبی را کشیده بر رویه شیشه دودیم... با غرور و اطمینانی خاص داخل قلب را پاک میکند... آری تمام چهره عشق من پیداست ... ناگهان به نوری بهشتی تبدیل شده و داخل شیشه دودیم میشود... نور شمع زیاد و زیادتر مشود تمام جسم و روحم داغ شده از حرارتش... تمام سیاهی ها سپید شدند با آمدنش... تمام خواسته ام بودن همیشگیه او درتنگ بلوریه دلم است، نه شیشه دودی... بمان ، آرام و گرم و عاشقونه ... بمان ، آرام و گرم و صادقانه ... ((مهیار شبنم)) + نوشته شده در دوشنبه 30 آذر1388 22:4 توسط مهیار |
تورا دیدم در انتهای نا امیدی ... ناخدایی در انتهای نا امیدی ، در تاریکی شب ، زیر شلاق باران ... میان موج های سر به فلک کشیده ... قایق بیجان و کوچکش را هدایت میکند، به کجا، به چه امید ... ناگهان کور سویی از نور فانوس دریایی میبیند ... خوب میفهمد جوهر جاری شده از قلمم را ... آمدی ، آمدنت از تو نبود ... جاده ایی بود با یک ایستگاه ، ایستگاه 202 ... ایستگاهی بود با یک منتظر ... منتظری بود که انتظاری نداشت ... انتظاری نداشت از خدا ... پشیمان بود ، دلش اعتماد کرده بود به جسمش ... خدا خواست خواسته اورا ... خواسته او فرشته ای بود میان گل برگ های تازه باران خورده ... با عطری بهشتی ... چشمانی به زیبایی چشمان بچه آهویی گریزان ... چهره ایی به زیبایی شیطنت نمکین کودکی به دنبال پروانه ایی رنگین ... به صبوریه صدفی در پرورش مرواریدی خیره کننده برای دزدان دریایی ... به شجاعت درخشیدن شهاب سنگی در تاریکی بی انتها و جنگ با ستارگان بیشمار ... به بخشندگی و گذشت گلهای رنگین باغچه برای چیده شدن و مرگ برای شاد کردن انسان ... به سبزیه سبزیهای باغچه خانه گرمی میان کوههای سپید ... به آرامیه لرزیدین گیسوان بلند تک درخت تنومند بیدی در میان بلندیه قله کوهی سرسبز و بی درخت، زیر حرارتی بهاری ... به گرمیه کرسیه قدیمیه خانه مادر بزرگ ... با جنب و جوش قاصدک کوچکی میان دستان کودکانی بازیگوش ... یک رنگ و زلال به زلالیه جرعه آبی در کف دستان پینه بسته کشاورزی کویری در دل کویر ... آری فقط صورت اوست و دستان پینه بسته او و جواهری واسط این دو ... آن جواهر ، آن قاصدک ، آن گرمیه کرسی ، آن آرامیه گیسوان بلند درخت بید ، آن سبزیه باغچه ،آن بخشندگیی و گذشت گلهای رنگین باغچه ، آن شجاعت شهاب سنگ ، آن صدف صبور ، آن چهره نمکین کودک بازیگوش ، چشمان زیبایه بچه آهو ، آن عطر بهشتی میان گل های تازه باران خورده ، رویه برگ گل ، برگ درختان ، طراوت بهار ، خیسیه چوب های حصار حیاط کلبه مان قبل طلوع آتشفشان جهان ... خیسیه سنگهای کف ایوان ، صندلیه مادر بزرگ ... دانه میریزد در هوایه یخ بسته برایه جوجه های زرد قهوای کوچک حیاط ... رطوبت عشق ، زندگی ، شادیه کودکان برایه رویاهایه معصومانه داشتن باران زیر برگ درختان ... تویی شبنمم ... خداونداااااا... تمام وجودم از توست چگونه شکر گذاریت کنم ؟ خدایا این همه نعمت برایم ، دلیلش نمیدانم ... قسمت این است ؟ یا دوستم داری ؟ پاداش کمک کردن به مورچه ایی برای بردن دانه ای سنگین؟ یا ... خداونداااااا... تمام وجودم از توست چگونه شکر گذاریت کنم ؟ شکرت کنم با تمام وجودم که آن هم ، از توست ؟ سپاسگذارم از تو ای مهربان تر از مادر ... ای کسی که نعمت میدهی بی آنکه چشم براهه پاسخی باشی ... ای کسی که نعمت میدهی بی آنکه در انتظار باز گرداندنش باشی ... ای کسی که در نهایت بازهم به واسطه بوسیدن دست و پیشانی مادر و پدر میبخشی تمام گناهان سنگینمان را به سنگینیه تمام کوهها ... ((مهیار شبنم)) + نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388 22:27 توسط مهیار |
|
